8 november 2026

Ik wil mij laten dopen om mijn oude leven achter mij te laten en volledig Jezus te volgen!

Ik ben Chris Bos, 21 jaar en niet gelovig opgevoed. Wel zat ik op een rooms-katholieke basisschool waar ik verhalen over de bijbel geleerd heb, maar ik heb hier verder niets mee gedaan. Ik leefde voor de wereld en voor mijzelf, dit leidde tot slechte gewoontes en daden, zoals drank en drugs voor het plezier en de lol. Echter had dit niet het gewenste effect en kwam ik ongeveer begin 2023 in een diep dal terecht. Ik voelde mij alleen, kon nog maar weinig lachen en iedere avond huilde ik mijzelf in slaap. Op social media zag ik een video over Jezus en kreeg de hoop dat Hij mij kon redden. Ik ben begonnen met bidden en ben mijzelf gaan verdiepen in de bijbel. Ik wist dat Jezus gestorven is voor onze zonden. Ondanks dit leefde ik nog niet voor Hem. Maar nog steeds voor mijn eigen geluk, dit ging gepaard met veel drank en feesten. Wel heb ik Jezus inmiddels geaccepteerd in mijn hart en dagelijks confronteerde de Heilige Geest mij met mijn levensstijl en zonden. Dit is niet leuk maar wel heel belangrijk geweest. Dit jaar heb ik ervoor gekozen om mijn kruis op mij te nemen en heb ik mijn oude levensstijl achter mij gelaten. Dit is alles behalve makkelijk en lukt ook niet zomaar ineens. Hierin voel ik mij ook vaak eenzaam. Waar mijn vrienden in het weekend gezellig drinken met elkaar ben ik alleen thuis of in de sportschool. Het sporten is voor mij een fijne uitlaatklep.

Psalm 23:4 zegt dat ik nergens bang voor hoef te zijn, omdat God bij mij is. Daar wil ik vandaag van belijden, God is altijd al bij mij geweest en zal altijd bij mij zijn!

Mijn naam is Naomi en ik ben 19 jaar. Mijn ouders hebben mij christelijk opgevoed, maar zelf was ik er nooit zo bewust mee bezig. Ik ging op zondag mee naar de kerk en bad voor het eten. Dit was meer uit gewoonte en hier bleef het ook bij. Mijn middelbare school jaren heb ik niet altijd als makkelijk ervaren. Tijdens deze periode heb ik veel teleurstellingen meegemaakt wat resulteerde in een laag zelfbeeld, lege, eenzame en ‘depressieve’ gevoelens. Als kind werd ik altijd een 'blij ei' genoemd. Dit vond ik een leuk compliment en ik wilde graag dat mensen mij zo bleven zien. Mijn eenzame en verdrietige gevoelens wist ik daarom goed te verbergen en ik liet alleen mijn vrolijke kant zien. Drie jaar geleden vroeg een vriendin aan mij of ik mee wilde naar een WAY-dienst. Tijdens deze dienst heb ik voor mij laten bidden en is de vraag aan mij gesteld of ik mijn leven aan Jezus wilde geven. Hier heb ik voor het eerst Gods liefde ervaren en natuurlijk wilde ik mijn leven aan Hem geven. Ik had verwacht dat deze keuze mij rust zou geven. Helaas werd ik overspoeld met gedachten dat ik geen goed christen was, te veel zonden had begaan en niet ‘goed genoeg’ met het geloof bezig was. Ik schaamde mij tegenover God en ik begon mij van Hem af te zonderen. Achteraf zie ik dat dit het moment was waarop mijn zaadje langzaam begon te ontkiemen. Anderhalf jaar later kwamen mijn ouders achter mijn ‘donkere’ gevoelens. Ik kon er niet meer omheen en ik wist dat ik hulp nodig had. Ik ben toen gestart met de Alpha cursus. Tijdens deze cursus heb ik geleerd om niet mijn identiteit te zoeken in wat anderen van mij vinden, maar in wat God van mij vindt. Ik weet nu dat ik Zijn geliefde dochter ben en dat ik niet eerst perfect hoef te zijn om bij Hem te mogen komen. Ik mag komen zoals ik ben, zoals ik mij voel en ik hoef mij niet anders voor te doen.

Ik wil ja zeggen tegen God om Hem te volgen en daarom laat ik mij dopen!

Mijn naam is Peter Klaas Bos en ben 41 jaar. Ik kom uit Spakenburg en heb twee broertjes en twee zusjes. Opgegroeid in een gezin waar drank en geweld de boventoon voerde. Dit ging niet langer goed en toen ben ik bij mijn oom gaan wonen en vervolgens ben ik op mijn 22e op mijzelf gaan wonen. Dit is na 5 jaar helemaal mis gegaan. De ene na de andere deurwaarder stond aan de deur nadat ik zonder werk kwam te zitten. Vervolgens ben ik weer bij mijn vader gaan wonen. Mijn oom heeft in de tussentijd een herseninfarct gehad en zei toen dat de kans bestond dat ik zijn zoon was. Wij hebben een DNA test gedaan en 99,9999% was mijn oom mijn biologische vader. Daarna kreeg ik een vriendin en zij raakte na een paar maanden zwanger waarna zij besloot het kindje na 16 weken weg te laten halen. Ik had hier verder geen inspraak in en heb daar heel veel last van gehad. Zo erg dat ik zelfs dood wilde om God te vragen waarom dit moest gebeuren. Ik heb geen makkelijk leven gehad. Tot dat afgelopen december mijn schoonzusje mij uitnodigde om mee naar een Alpha cursus te gaan. Deze heb ik gevolgd. Wat een warmte mocht ik ervaren vanuit al die mensen. De goede gesprekken daar hebben mij heel goed gedaan en waren voor mij meer dan welkom. Vervolgens ben ik met de Vliegende Hollander mee geweest. Een weekend weg op een boot met alleen maar mannen om samen over het geloof te praten. Een aanrader! Daarna ben ik uitgenodigd om eens mee te gaan naar Mozaiek. Vanaf dat moment ga ik elke zondag naar de kerk en als ik niet kan baal ik er van. Na keer op keer afwijzingen in mijn leven ervaren te hebben heb ik God mogen accepteren in mijn leven en merk ik aan alles dat er een verandering gaande is. Ik heb nu zelfs contact met mijn moeder die ik ruim 20 jaar niet gezien of gesproken heb.

Ik laat mij dopen als iets tastbaars voor het verbond in geloof!

Mijn naam is Wendy Heek. Ik kom uit Spakenburg en ben christelijk opgevoed. Het was vooral religie, streng en bijna iets waar je afkeer van kreeg door het woordje “moeten” altijd te horen en ook vooral wat allemaal niet kon en mocht. Weinig liefde en empathie naar mijn gevoel. Inmiddels weet ik GELUKKIG beter. Helaas wel na een heftige periode, maar het is nooit te laat om je te bekeren of zoals ik het liever benoem; Ik ben vernieuwd. Vernieuwd doordat ik ben gaan inzien dat mijn geloof in de drie eenheid liefde en geduld is. Precies wat ieder mens nodig heeft. Een aantal jaar geleden had mijn moeder de Alpha cursus gevolgd. Waar ik vaker verhalen hoorde over leeftijdsgenoten die bekeerd waren en helemaal 'hallelujah' waren geworden, kon ik dat niet zo goed vatten. Was dat nou echt of was het gewoonweg om je beter te voelen. Mijn moeder vertelde de mooie verhalen over de Alpha cursu, over de gesprekken die daar plaatsvonden en over de liefde van God. Ik vond het mooi om haar daarover te horen en te zien praten, wat een geluk straalde zij uit. Nadat zij thuis was gekomen van "het Alpha weekend” was zij helemaal in de gloria! Ze vertelde en vertelde en er kwam geen einde aan haar mooie verhalen en ervaringen, wat een bijzondere reis die zij daar doorgemaakt had. Ze straalde helemaal, vertelde met zoveel emotie en tranen haar verhaal. Het waren tranen van geluk. De Heilige Geest was in haar. Als je je moeder zo eerlijk en oprecht ziet stralen dan kan dat alleen maar de waarheid zijn. Waarop ik zei ik ga ook de Alpha cursus doen. Dat idee begon een beetje te vervagen, maar bleef nog wel op de achtergrond net als mijn geloof van vroeger. Totdat ik op een vroege ochtend uit mijn bed werd gehaald en met spoed naar het ziekenhuis moest, want mijn moeder had een hartinfarct. Ze lag daar in kritieke toestand in het ziekenhuis en er werd ons verteld dat ze niet meer geholpen kon woren. Mijn zussen en ik werd verteld dat wij afscheid van haar moesten nemen. Het was heftig om je moeder zo te zien lijden. Dat je letterlijk het leven uit haar ziet verdwijnen, verschrikkelijk! Maar de rust die zij had was echt bijzonder. Ik was zelf totaal in paniek, verdrietig en had chaos in mijn hoofd. Mijn moeder vroeg mij of ik met haar wilde bidden en of ik opwekkingsliederen wilde opzetten. Ik luisterde dat zelf nooit. Ze werd er rustig van en ik begon voor het eerst in mijn leven hardop te bidden voor mijn moeder. Die rust, blik op haar gezicht en liefde gaven haar weer wat kleur. Op dat moment had ik besloten definitief de Alpha cursus te gaan volgen. Voor mij was dit 'geloof' de verbinding met mijn moeder mocht ze hier nu overlijden. Na twee maanden ziekenhuis kon ze in Utrecht gedotterd worden en God zij dank is ze nu nog steeds bij ons. Ze heeft wel flink wat ingeleverd. De eerste volgende Alpa curus in Spakenburg heb ik gevolgd en de volgende ook. Ik kreeg er geen genoeg van en nog steeds niet. Nu ga ik elke zondag naar Mozaiek033. Ik heb nog een aantal cursussen gedaan en volgende maand start ik weer met een nieuwe verdieping. Ik kan er geen genoeg van krijgen! Wat een zaligheid en heerlijkheid. Ik ervaar de Heilige Geest regelmatig en heb dan ook tranen van geluk. Het voelt voor mij ook zo fijn dat ik heb besloten mij te laten dopen. Dankbaar voor mijn moeder dat zij mij het geloof heeft meegegeven. Ze heeft mij als kind laten dopen en door mijn volwassen doop is de cirkel rond. Als iets tastbaars voor het verbond tussen het geloof, mij en mijn moeder.

Ik ben dankbaar voor wat God in mijn leven heeft gedaan en nog steeds doet. Ik wil Hem blijven volgen en op Hem vertrouwen, wat de toekomst ook brengt!

Mijn naam is Jacquelien Hop. Ik ben geboren in Zeist, 77 jaar en moeder van twee zonen en twee dochters. Mijn moeder was christen en ging naar de kerk en ik ben ben als baby gedoopt. Ging naar een christelijke school en naar Zondagschool. Toch ben ik in mijn verdere leven niet echt met het geloof bezig geweest. Mijn leven ging verder, met mooie momenten, maar heb ook veel moeilijke en zware tijden mee moeten maken. Veel van deze dingen heb ik mijn kinderen ook niet voor kunnen sparen wat je als ouder natuurlijk niet voor ogen had. Het vormt je. Vanaf 2017 hebben mijn man en ik het roer omgegooid en zijn wij ieder jaar voor een half jaar met de camper naar Portugal vertrokken. Na vele gesprekken met mijn dochter over het geloof kreeg ik een dagboekje Dicht bij Jezus. Op dat moment dacht ik vaak dit is niet van toepassing op mij en kwam dit niet binnen. Totdat ik op 6 januari mijn man weg moest brengen naar het ziekenhuis. Hij moest gedotterd worden. Hij vroeg mij nog of ik het wel zou redden en ik zei natuurlijk. We waren samen in Portugal in coronatijd. Ik moest hem daar achterlaten en later op die dag zou er contact zijn. Het duurde en het duurde. Later op de avond belde ze mij met het bericht dat hij overleden was. De grond onder mijn voeten vandaan. Daar sta je dan ineens alleen in tranen. Hoe moest ik verder en hoe vertel ik dit de kinderen. Dit was een van de moeilijkste momenten uit mijn leven. In mijn verdriet riep ik steeds opnieuw: 'Mijn Vader, help me, help me!' Niet wetende wat ik moest doen, maar ik riep Hem aan. En juist in die diepe pijn begon ik te ervaren dat ik het niet helemaal alleen hoefde te dragen. Heb het boekje gelezen van Dicht bij Jezus en de woorden die God tot mij sprak begonnen te leven. Ik begreep alles wat er stond. Maar opnieuw stortte mijn wereld in. Twee maanden later kreeg ik te horen dat mijn zoon ongeneeslijk ziek was. Weer dacht ik dat ik mijzelf wel zou redden, maar merkte als snel dat ik het niet alleen kon. Na een twee jarig lang ziekbed is mijn zoon op 52 jarige leeftijd overleden. Juist in die moeilijke periode ben ik steeds meer gaan ervaren dat God mij kracht heeft gegeven. Niet omdat alles ineens goed kwam, maar omdat ik voelde dat ik verder kon, ook op momenten waarop ik zelf niet meer wist hoe. Tot op de dag van vandaag ervaar ik dat ik die kracht van God nodig heb. In moeilijke momenten, maar ook in de gewone dagen van mijn leven mag ik weten dat Hij er voor mij is. Ik kan mijn leven zonder de Heer eigenlijk niet meer voorstellen. Ik ben zo dankbaar dat ik Hem heb leren kennen op een manier die voor mij persoonlijk is geworden. Ik weet nu dat ik een Vader in de hemel heb die voor mij zorgt. Ik hoef het niet meer allemaal zelf te doen en alleen te dragen.

Ik wil mij laten dopen omdat ik veel van mijn oude leven achter wil laten. Voordat ik tot deze keuze gekomen ben heeft er veel verandering en vergeving in mijn leven moeten plaatsvinden. God heeft mij daarvoor een nieuw hart en leven gegeven. Ik kende God nog niet zoals ik Hem nu heb leren kennen. Voor mij is dopen een bewuste keuze. Ik wil laten zien dat ik bij Jezus wil horen en mijn leven met Hem wil blijven delen. Ik weet dat het leven niet altijd gemakkelijk zal zijn en dat er ook moeilijke momenten zullen blijven komen. Maar ik weet nu dat ik die niet alleen hoef door te maken.

Ik wil laten zien dat ik ervoor kies om Jezus te volgen en daarom laat ik mij dopen!

Mijn naam is Jaël en ik ben 15 jaar. Christelijk opgevoed en ik heb altijd al in God geloofd. Een paar jaar geleden heb ik het gevoel gehad Hem niet meer nodig te hebben. In deze moeilijke periode is mijn geloof juist gegroeid en sterker geworden. Ik ben vaker gaan bidden en de bijbel gaan lezen. God is voor mij niet alleen iemand meer over wie ik hoor in de kerk, maar Hij is mijn redder. In de moeilijke momenten van mijn leven heb ik ervaren dat Hij altijd bij mij was. Als ik aan 't bidden ben krijg ik een gevoel dat niemand anders mij kan geven. Het is een warm gevoel dat mij laat weten dat ik er niet alleen voor sta. Vaak heb ik een gevoel gehad dat ik niet op mensen kan bouwen, want je weet maar nooit wanneer ze weer gaan. Maar God laat je nooit in de steek. Ook als ik verdrietig, bang of onzeker ben, weet ik dat ik bij Hem terecht kan. Hij geeft mij kracht, rust en hoop wanneer ik dat zelf niet meer heb. Ik weet dat ik niet perfect ben en dat ik Jezus nodig heb. Vaak als ik niet heel lekker in m’n vel zit en moe ben, heb ik geen zin om naar de kerk te gaan. Maar als ik er dan eenmaal ben kom ik tot rust en voel ik mij weer beter. Jezus is voor mij aan het kruis gestorven en weer opgestaan, zodat ik mag leven met Hem. Dat geloof ik met heel mijn hart. Door mij te laten dopen wil ik aan iedereen laten zien dat ik bij Jezus hoor en dat ik Hem wil volgen. Ik weet dat er nog moeilijke momenten zullen komen, maar ik vertrouw erop dat God altijd met mij meegaat. Hij heeft mij nooit losgelaten en dat zal Hij ook nooit doen.

Ik wil graag voor Jezus kiezen!

Mijn naam is Keesjan. Eigenlijk al mijn hele leven merk ik dat God altijd bij mij is. Bij de leuke en de minder leuke momenten weet ik dat Hij mij niet alleen laat. Alles waar ik mee zit kan ik bij Hem neerleggen en daar wil ik Hem voor bedanken. Ik weet dat Hij mijn liefdevolle vader is die mij keer op keer vergeeft. Het is nu mijn beurt om deze stap naar Hem toe te zetten en mijn oude gewoontes achter mij te laten in het water. Iets wat ik al jaren weet maar wat nu eindelijk gaat gebeuren!

Met de doop wil ik 'JA' zeggen. Ja tegen Christus Jezus, mijn vriend en verlosser, en ja tegen het aannemen van zijn liefde!

Mijn naam is Fréderique. Ik ben heel dankbaar dat ik heb mogen opgroeien in een omgeving waar de naam van God centraal staat. Een paar jaar geleden was ik een beetje zoekende in mijn relatie met God en leek ik het bijna kwijt te raken, maar Hij heeft mij nooit losgelaten! Ook nu blijft onze relatie in beweging, soms ten positieve en soms wat minder. Maar ik weet dat mijn God nooit verandert, en altijd trouw en genadig is. Ik ben erg perfectionistisch en voel mijzelf vaak niet goed genoeg. En toch, wetende dat ik het niet verdien, mag ik meer en meer van zijn liefde ervaren. Anderhalf jaar geleden voelde ik voor het eerst een vurig verlangen om mij te laten dopen, maar al die tijd heb ik het 'perfecte moment' niet gezien. Hoewel ik dat vuur nu niet ervaar, weet ik dat dit is waar God mij tot oproept. Laatst las ik in 2 Tessalonicenzen over het aannemen van de liefde voor de waarheid. Dat heeft mij aan het denken gezet, wat is hier de betekenins van? Wat is de waarheid? God antwoordde, en ik besefte: Jezus is de waarheid. Het is waarheid dat Hij, als enige, perfect en rein voor mij gestorven is vanuit pure liefde! Ondanks al mijn fouten heeft Hij mij in elk moment lief en daar mag ik in leven. En wat betekent dan 'liefde voor de waarheid?' Ik realiseerde mij dat ik misschien wel van zijn liefde weet, maar dat ik het nooit echt helemaal heb aangenomen, wetende dat ik het niet verdien. Maar hij wilt zijn liefde heel bewust aan mij geven! En wie ben ik dan om nee te zeggen tegen God? Zijn offer af te wijzen? Ik mag zijn liefde aannemen. Maar ook mijn liefde voor Hem. De liefde die ik voor Hem voel, in al zijn goedheid als Vader, en de dankbaarheid voor Jezus, mijn Heer en vriend, is ook waarheid. Dat mag ik aannemen, voor eeuwig in leven en op bouwen. Ik getuig van zijn en mijn liefde met mijn doop!

De Here is genadig! Ik wil mij laten dopen omdat ik mij (weer) wil overgeven, volledig overgeven aan God. Samen met Hem door het watergraf gaan en alles achterlaten wat mij niet dient. Mijn trots, mijn hoogmoed om het zelf te willen doen. En samen met Hem opstaan in een nieuw Leven!

Mijn naam is Johanna. Ik ben getrouwd met Wim en samen zijn wij de trotse ouders van twee fantastische zonen. Opgegroeid in een gelovig gezin en ik ben mijn ouders dankbaar dat zij mij bij Jezus hebben gebracht. Zij getuigden en leefden ons voor dat God er altijd was en dat Hij je nooit loslaat. Ik wist…ik ben een kind van God. Als kind ben ik gedoopt, ging ik naar de traditionele kerk en daar leerde ik dat God een strenge God was. De wet, de preken uit de catechismus. Soms werd ik er een beetje bang van. Ik deed goed mijn best om voor God te leven en deed ook belijdenis, want dat “hoorde zo”. Al had ik het idee dat het een soort toegangskaartje voor het Heilig Avondmaal was. Maar ik wist dat ik een kind van God was, bij Hem hoorde en ik hield ook van Hem dus daarom ook mijn belijdenis. Maar wat als je bang en boos op God bent? Dat overkwam mij toen ik verloofd was met Wim. Onze toekomst lag open. Wim had net zijn examens afgerond en kon beginnen met een baan. Ik kon van mijn kamer waar ik woonde een echte woning krijgen, dus maakte wij onze trouwplannen concreet. Toen werd Wim heel ernstig ziek. De overlevingskansen waren in die tijd minimaal. Ik wilde niet dat Wim dood ging! Wij hadden immers samen een toekomst voor ogen! Ik bad en worstelde met God. Het deed mij denken aan de worsteling die Jakob had met God. Ik wilde niet loslaten en mij niet overgeven. Maar toen onderweg naar het ziekenhuis was er weer zo’n strijd in mij, ik moest huilen en ik was boos op God. Ik heb de auto aan de kant van de weg gezet en heb het uitgeschreeuwd naar Hem. “Nou God, als U Wim dan zo graag wilt, neem hem dan maar”! Ik gaf mij over en heb Wim losgelaten. De onbegrijpelijke vrede die ik toen heb mogen ervaren is niet te beschrijven. Deze vrede is gebleven in al die jaren dat Wim nog ziek was. Keer op keer liet God Zijn genade aan mij zien. Ook toen Wim weer beter was en wij de jongens kregen. God is zo oneindig liefdevol en genadig. Daarom wil ik mij laten dopen omdat ik van Hem hou.

Ik laat mij dopen, omdat ik mijn oude leven achter mij wil laten en samen met God wil wandelen. Zodat ik de man en vader kan zijn waar mijn kinderen en vrouw recht op hebben. Dat kan alleen met Hem!

Mijn naam is Jacob van de Vuurst, 40 jaar, 19 jaar getrouwd met Laura en samen hebben wij twee zonen. Ik ben met het geloof opgegroeid, maar heb het altijd van mij afgeduwd. Ik hoefde niets van het geloof. Totdat in januari 2026 de bom barsten in mijn huwelijk. Mijn vrouw kwam achter mijn verslaving. Ik heb/had een pornoverslaving. Daarvoor zit ik inmiddels in therapie. Een week nadat het uitkwam zei ik tegen mijn vrouw zullen we naar de Mozaiek gaan? Waarop mijn vrouw ja zei. Die zondag zijn wij naar de kerk gegaan en de preek ging over pornoverslaving. Dat is geen toeval. Aan het einde van de dienst kwam Jaap de Graaf terug het podium op om te zeggen wat hij binnen kreeg terwijl hij aan het bidden was. De tekst die hij zei was: ‘Er zit hier iemand met schaamte, verdriet en schuldgevoel en dat mag hij loslaten’. Ik brak, heb gehuild, gezweet en had het gevoel dat iedereen naar mij keek. Dat was voor mij een teken van God. In de week erna heb ik met Jaap contact opgenomen om er over te praten en kreeg ik de tip om met de Vliegende Hollander mee te gaan. Binnen 24 uur heb ik daar met Pieter van de crew gesproken en alles verteld wat ik had uitgespookt tijdens mijn huwelijk. Er viel een last van mij af. In dat weekend mocht ik ook mijn getuigenis delen met de rest die mee vaarde. Vanaf dat moment wilde ik niet meer slapen. Dat gevoel van God van vrede en geluk, zo had ik mij nog nooit gevoeld. Ik was bang om te gaan slapen. Bang dat het gevoel weg zou zijn als ik wakker zou worden. Gelukkig was dat niet zo. Mijn geloof is enorm gegroeid. De leugens en bedrog zijn vanaf het moment op de boot gestopt. Ik ben mijn leven aan het opschonen. Schoon schip aan het maken samen met God. Wat ben ik hier dankbaar voor. Ik weet zeker dat God bestaat.

Ik wil mij laten dopen omdat ik ervoor kies om Jezus te volgen en mijn leven met Hem te delen!

Mijn naam is Emiel en ik ben 28 jaar. Van huis uit heb ik vroeger niet veel van het geloof meegekregen. Ik heb op christelijke scholen gezeten en daardoor wat kennis over het geloof gekregen, maar had er nooit interesse in. Daarna heb ik lange tijd in het leger gezeten en ook daarbuiten een leven zonder God geleid. Het was een donkere periode waarin ik er niet meer had moeten zijn. Na deze periode ging het beter met mij en voelde ik toch een leegte en eenzaamheid. Totdat ik twee jaar geleden 'toevallig' samen met een gelovige vriend, die niet bij mij in de buurt woonde, een dienst bezocht bij Mozaiek033. Vanaf dat moment heb ik bijna geen dienst meer gemist. Ik ben steeds nieuwsgieriger naar Jezus geworden en kreeg ook meer het verlangen om Hem beter te leren kennen. Inmiddels weet ik het zeker: Jezus is mijn redder! Vanaf het moment dat Hij in mijn leven is, ervaar ik liefde, rust en dankbaarheid. Ik heb ontdekt wat het betekent om Hem in mijn leven toe te laten en op Hem te vertrouwen. Daar ben ik enorm dankbaar voor. Ik kan niet wachten de rest van mijn leven met Jezus te leven!

Ik laat mij dopen om mijn focus te veranderen: niet langer te kijken naar alle angsten, maar naar het licht van God!

Mijn naam is Rika en ik heb vanaf jongs af aan het geloof meegekregen. Door de vele vragen en twijfels ben ik ook jaren niet met het geloof bezig geweest. Het leven was voor mij niet makkelijk door de dingen die ik meegemaakt heb, daardoor ben ik God uit het oog verloren. Waarom overkwam mij dat als God bestaat? Deze gedachte is veranderd nadat ik een angststoornis gekregen heb. Op het moment dat alles zwaar leek te zijn ben ik tot God gaan bidden en heb ik voor de eerste keer weer rust ervaren. Ik ben mij meer gaan verdiepen in God en in de kerk. Tot op de dag van vandaag ervaar ik nog veel angsten maar God is erbij. Hij geeft mij kracht om door te gaan. Het besef is gekomen dat God de dingen die je meemaakt niet kan voorkomen, maar er wel bij is en je wilt herstellen. Zonder Hem ben ik verloren. Dat is de reden dat ik mij laat dopen.

Jezus is Heer! Ik geloof dat Hij aan het kruis is gestorven om onze zonden op Zich te nemen en drie dagen later opstond uit de dood. Door die liefdevolle genade zijn wij rechtvaardig gemaakt en mogen wij kinderen zijn van de ware, levende God. Dit nieuwe leven in Hem wil ik met de doop bezegelen!

Mijn naam is Emma. Ik ben opgegroeid in een christelijk gezin waar wij samen naar de kerk gingen en uit de bijbel lazen, daar ben ik heel dankbaar voor. Ik heb altijd in God geloofd en ook de aanwezigheid van God ervaren in mijn leven. Toch besefte ik nog niet helemaal wat de genade van God nou precies voor mij betekende, dat Hij een levende God is die in ons wil komen wonen en wat het is om Jezus te volgen. Hoe ouder ik werd, hoe minder ik eigenlijk mijn ogen op Hem gericht hield. Bijna twee jaar geleden opende Hij mijn ogen toen ik in een moeilijke periode tot stilstand gebracht werd. In die tijd leerde ik ten diepste hoe dichtbij God was en dat Hij echt een persoonlijke God is die mij altijd al zag in periodes waarin ik mij alleen heb gevoeld. Jezus ving mijn tranen op en was er altijd bij. Hij ruilde de tranen in voor vreugde! Ineens voelde ik mij niet meer alleen, want Jezus was (en is nog steeds) genoeg. Hij liet mij over de afgelopen jaren zoveel zien van Zijn liefdevolle karakter en grootheid. Begin dit jaar ontmoette ik een christen op reis die mij inspireerde en kreeg ik het verlangen om zelf in het Woord te duiken. Zo zag ik ineens wat het echt betekent om Jezus te volgen en wat Zijn genade ten diepste betekent. En dat Hij in ons woont! Het veranderde mijn hart volledig en dat doet Hij nog elke dag opnieuw. Ik wil Hem de rest van mijn leven volgen, van Hem blijven leren en wandelen in Zijn liefde en waarheid, wat ik er ook voor zou moeten laten. Delen in Zijn Koninkrijk én in Zijn lijden. Tijdens het lezen van de bijbel begon ik ook het verlangen te krijgen mij te laten dopen. Om openlijk te getuigen van mijn geloof in Hem en het nieuwe leven dat ik heb gekregen te bezegelen. Ik heb er nog een tijdje mee gewacht omdat ik in het buitenland was en daarna begon ik het ineens te overdenken, maar wanneer ik tijd spendeer met Hem en mijn eigen gedachten naar de achtergrond raken, dan blijft dat verlangen over dat ik al een hele tijd heb. Dus waar wacht ik nog op?!

Ik wil God gehoorzamen in Zijn oproep door mij te laten dopen en Hem de rest van mijn leven te volgen. Om steeds meer met Hem te zijn, steeds meer op Hem te lijken en steeds meer te leven zoals Hij. Daarin wil ik mij laten leiden door twee bijbelgedeelten die mij in het bijzonder aanspreken: Exodus 33: 18 en Jesaja 6: 1-8.

Ik ben Michiel Schoonhoven, 18 jaar en woon momenteel in Groningen voor mijn studie aan de Rijksuniversiteit. Ik ben dankbaar voor mijn christelijk ouders die mij altijd naar de Nieuwe Kerk in Ermelo hebben meegenomen. Heb daar veel mogen leren, waaronder hoe ik ontzag mag hebben voor God. Dat draag ik tot op de dag van vandaag met mij mee. Na corona zijn wij als gezin naar Mozaiek gegaan. Wat een warm bad en ik voel mij altijd gezien in deze gemeente. Op mijn zestiende ben ik door een vriend meegenomen naar Alpha. Hier heb ik veel geleerd over God en mocht ik een persoonlijke relatie met Hem opbouwen. Na het volgen van twee seizoenen Roots, waarin ik verder ben gevormd als volgeling van Jezus, ben ik zelf in de Alpa leiding gegaan. Vanaf dit moment ben ik heel actief met het geloof bezig. De keuze mij te laten dopen heb ik altijd voor mij uitgeschoven. Ik ben als kind gedoopt en ik twijfelde of ik belijdenis wilde doen. Dit komt wel als ik later ouder ben. Afgelopen mei had ik een gesprek met iemand die mij scherpe vragen stelde over de doop en waarom ik mij nog niet wil laten dopen. Ik kon daar geen goed antwoord op geven en ben erover na gaan denken. Ik realiseerde mij dat ik deze keuze eigenlijk nooit bij God neergelegd had. In de periode daarna ben ik ervoor gaan bidden. Tijdens een Rootsavond, op een moment van gebed, is het mij duidelijk geworden dat ik mij ga laten dopen en dat dit Gods verlangen voor mijn leven is.

Ik heb mijn rust en identiteit in Christus gevonden. Door mij te laten dopen, laat ik mijn oude leven achter mij en sta ik op in een nieuw leven met Hem!

Mijn naam is Suzanne en ik ben 24 jaar. Ik ben christelijk opgevoed en daar ben ik heel dankbaar voor, omdat het een mooie basis heeft gelegd. Toch was het geloof voor mij vooral iets wat erbij hoorde. Een persoonlijke relatie met Jezus had ik niet en naarmate ik ouder werd, raakte ik steeds verder van het geloof verwijderd. In de jaren daarna zat ik vaak niet goed in mijn vel. Voelde mij somber en was op zoek naar rust en identiteit, maar kon die nergens vinden. 3,5 jaar geleden kreeg ik een relatie met mijn vriend en kwam ik terecht in een gelovige familie. Door mijn schoonmoeder ontdekte ik een andere kant van het geloof. Ik leerde dat geloof ook persoonlijk kan zijn en dat Hij een God van genade is. Ook zag ik op social media veel jongeren die hun geloof deelden. Hun verhalen lieten mij zien hoe mooi het is om met de HEER te leven en dat je ook in moeilijke momenten rust bij Hem kunt vinden. Hierdoor stelde ik mij steeds meer open voor het geloof. Ik ging bidden, kocht een studiebijbel en ging weer naar de kerk. Zo groeide mijn relatie met God en leerde ik Hem steeds beter kennen als een God van liefde, genade en vergeving. Door Hem ben ik veranderd. Ik heb mijn identiteit in Christus gevonden en ervaar rust, ook wanneer het leven moeilijk is. Ik weet dat ik op Hem mag vertrouwen.

Ik laat mij dopen en maak deze keuze bewust vanuit mijzelf. Dopen voelt voor mij als een nieuw leven. Ik mag het oude achter mij laten en verdergaan met Jezus!

Mijn naam is Rianne van Dunschoten, 41 jaar, getrouwd met Henri en samen wonen wij in Nijkerk. Ik ben opgegroeid met het christelijk geloof in Putten. Als baby ben ik gedoopt en daar ben ik mijn ouders dankbaar voor. Geloven heb ik altijd interessant gevonden en tijdens de Alpha cursus jaren geleden heb ik de Heilige Geest echt mogen ervaren. Toch vond ik geloven ook ingewikkeld. Jezus volgen en keuzes maken vanuit Hem voelde soms als iets wat ik goed moest doen. Ik vroeg mij regelmatig af: Kan ik dit wel? Doe ik het wel goed genoeg? Die onzekerheid is mij te veel geworden en mijn geloof raakte meer op de achtergrond. Tot ongeveer twee jaar geleden. Steeds sterker kreeg ik het gevoel dat er meer moest zijn in het leven. Wat was eigenlijk het doel van mijn leven? Ik wist het niet meer en bad heel eenvoudig: 'God, wilt U mij alsjeblieft helpen, want ik weet het niet.' Een paar weken later kwam ik onverwachts thuis te zitten van mijn werk. Het lukte niet meer en ik kwam in een diep dal terecht. Ik was verdrietig, niet blij met mijzelf en bleef zoeken naar antwoorden. Toen gebeurde er iets wat ik zelf niet had bedacht. Op een nacht kreeg ik ineens een sterk verlangen om naar de kerk te gaan. Uiteindelijk ben ik alleen naar Mozaiek gegaan en vanaf dat moment ben ik steeds blijven gaan. Door de preken en de liederen die mij raakten en waarin ik soms precies mijn eigen gevoelens herkende, groeide mijn geloof. Ook al zat ik alleen in de kerk, ik voelde mij nooit echt alleen. Langzaam ontdekte ik dat mijn zoektocht niet alleen ging over mijzelf leren kennen, maar vooral over God steeds beter leren kennen. Door Zijn Woord kreeg ik steeds meer zicht op wie ik ben. Ik ontdekte dat mijn waarde niet afhangt van wat ik doe, wat anderen van mij vinden of hoeveel ik bereik. Ik hoef mijzelf niet steeds te bewijzen. Ik mag er zijn en ik doe ertoe. Ook leerde ik dat ik niet alles hoef te begrijpen en niet overal een antwoord op hoef te hebben. Ik mag dingen loslaten en erop vertrouwen dat God mij de weg wijst. Angsten en onzekerheden die lange tijd zo op de voorgrond stonden, zijn steeds meer naar de achtergrond verdwenen. Steeds duidelijker werd voor mij wat het doel van mijn leven is: Jezus volgen. Ik wil Hem beter leren kennen, naar Hem luisteren en leren leven vanuit Zijn Woord. Niet alles zelf willen uitzoeken of bepalen, maar erop vertrouwen dat ik met Hem verder mag gaan, ook als ik de weg nog niet begrijp. Daarom wil ik mij laten dopen. Niet omdat ik alles al weet of perfect doe, maar omdat ik erop wil vertrouwen dat Hij mij de weg wijst.

Door mij te laten dopen wil ik mijn oude leven nu definitief de rug toekeren en mijn nieuwe leven volledig laten leiden door het spoor van Jezus te volgen!

Mijn naam is Julian en de eerste 28 jaar van mijn leven heb ik rondgedwaald zonder religie. Soms ging ik verplicht mee met mijn moeder naar de kerk, maar ik had er helemaal niets mee. Ik voelde er niets bij en vond het eerlijk gezegd maar een vorm van bijgeloof. Mijn leven werd bepaald door de wereld om mij heen: alles moest altijd meer, beter en sneller. Ik werd gedreven door snelle dopamine, de drang om beter te zijn dan anderen, het verzamelen van spullen en het navolgen van mijn eigen verlangens. Op de korte termijn leek deze levensstijl te werken, maar op de lange termijn heeft het enorme schade aangericht aan wie ik werkelijk was. Mijn hart werd langzaam maar zeker van steen. Relaties liepen stuk, ik raakte het contact met mijn familie kwijt en uiteindelijk bereikte ik in deze neerwaartse spiraal mijn rock bottom. Mijn levensstijl escaleerde en ik raakte mijzelf volledig kwijt, al zag ik dat op dat moment zelf niet eens in. Juist in deze donkere periode had ik een gesprek met een christelijke collega. Hij vertelde mij over de Alpha cursus, maar zo koppig als ik was, sloeg ik dat advies direct in de wind. Niet veel later liet mijn zusje zich dopen. Uit betrokkenheid bij haar besloot ik mee te gaan naar de kerk. En daar, op de stoelen, lag een folder van de Alpha cursus. Toch nog een tikkeltje sceptisch besloot ik de stap te zetten en erheen te gaan. Vanaf dat moment is er een omslag in mijn leven gestart. Ik ben al twee jaar bezig mijn oude leven achter mij te laten en stap voor stap een nieuw leven met Jezus op te bouwen. Dat gaat zeker niet zonder slag of stoot; de strijd is er nog elke dag. Maar het grote verschil is dat ik deze strijd niet langer alleen hoef te doen. Dankzij Jezus ben ik aan de winnende hand en is mijn leven bijna 180 graden gedraaid.

Ik laat mij dopen, omdat God er altijd voor mij is, zelfs als ik dat zelf niet meteen door heb. Ik wil mijn leven aan Hem geven in de wetenschap dat ik nooit iets alleen hoef te doen!

Mijn naam is Josien en ik ben 17 jaar. Op dit moment zit ik in VWO 6 op GSG Guido in Amersfoort en als ik mijn examens heb gehaald hoop ik volgend jaar aan een leuke studie te beginnen! Het geloof heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven. Mijn familie is christelijk, opgegroeid met de bijbel, een psalmboekje en een CD van Elly en Rikkert. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik God al vanaf zo jong heb mogen leren kennen en dat Hij mij kende al voor mijn eerste adem. De voetstappen in het zand. Dat is hoe ik mijn pad met God kan omschrijven. Altijd heb ik samen met Hem gelopen en twee sporen vormde zich op het pad wat ik bewandelde. Vanaf mijn 13e jaar heb ik mij vaak slecht, depressief en eenzaam gevoeld. Ik keerde mij naar automutilatie en kreeg last van paniekaanvallen. In deze periode had ik niet het gevoel dat God er was. Als God er was, waarom ging het dan zo slecht met mij? Ik keek naar de voetstappen in het zand en zag niet langer twee, maar één paar sporen. Nu ben ik één jaar vrij van automutilatie. Ik kijk terug naar de afgelopen jaren, naar het spoor in het zand en realiseer mij dat ik fout zat. Ik heb niet alleen gewandeld. God heeft mij gedragen. Hij heeft mij gedragen in manieren die ik niet verwacht had. Hij heeft mij gedragen door mijn familie, die altijd naast mij hebben gestaan in lastige tijden. Hij heeft mij gedragen door mijn beste vriendin heen, bij wie ik nooit iemand anders hoefde te zijn en met wie ik over het geloof kon praten. Hij heeft mij gedragen door mijn vrienden, die er simpelweg voor mij waren. Hij heeft mij gedragen door mensen op mijn pad te brengen die dezelfde passie met mij delen. Hij heeft mij gedragen door hen heen, die om mij heen staan en van mij houden. Als ik naar beneden kijk, zie ik weer twee sporen. Ik bewandel de weg samen met God, omdat Hij mij de kracht heeft gegeven om door te gaan.

8 november 2026 is de dag waarop ik mag bevestigen dat de Heer mijn Redder, mijn Overwinnaar, mijn Rots, mijn liefdevolle Vader en nog veel meer is! Wat geweldig dat ik vol enthousiasme mag opstaan in een nieuw leven samen met Jezus. Ik verlang ernaar om Zijn liefde en trouw te bevestigen door middel van de doop!

Mijn naam is Aranka en ik ben 22 jaar. Twee jaar geleden was ik totaal niet met het geloof bezig. Toch is God in mijn leven gekomen en ben ik vanaf dat moment bekeerd tot het christendom. De afgelopen twee jaar heb ik gezien hoeveel God in ons leven heeft betekend. Hij heeft mijn partner en mij dichter bij elkaar gebracht en Zijn liefde en goedertierenheid zijn keer op keer voelbaar. Ook hebben wij een mooi geschenk van de Heer mogen ontvangen, namelijk onze prachtige dochter Marie! Ik bid dat zij net zoveel wijsheid mag ontvangen als wij van de Heer hebben gekregen. Na een periode van geestelijke strijd heb ik eindelijk de rust gevonden door de keuze te maken mij te laten dopen. Ik ben elke dag dankbaar dat ik God heb gevonden en dat ik mijn leven samen met Hem mag delen. Dat voelt zo goed! Ik ben door Hem een beter mens geworden, en dat is heel veel waard! Niets houdt mij meer tegen om onder water te gaan en op te staan in een nieuw leven samen met Jezus. Hallelujah!

‘Ik ben gevonden door hen die Mij niet zochten, Ik heb Mij geopenbaard aan hen die naar Mij niet vroegen. Romeinen 10:20.